OYSA HERKES ÖLDÜRÜR SEVDİĞİNİ
Yıllardır beni şaşırtan bir şey pek olmuyor. İnsanlık dışı veya mantık dışı veya imkansız sandığım olaylara sıkça rastlayınca böyle oldum. Bir tek istisna var: Sevdiğimiz kişiyi fiilen veya manen öldürmek! Buna ne zaman şahit olsam, hayret etmekten kendimi alamam. Bu yüzden yeni yıla başlarken ünlü Oscar Wilde şiirini seçtim:
Oysa herkes öldürür sevdiğini,
Kulak verin bu dediklerime,
Kimi bir bakışı ile yapar bunu,…
Kimi dalkavukça sözlerle.
Korkaklar öpücük ile öldürür…
Yürekliler kılıç darbeleriyle.
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimi yaşlıyken.
Şehvetli ellerle boğar kimi
Kimi altından ellerle
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur
Kimi yeterince sevmez kimi fazla sever
Kimi satar; kimi de satın alır
Kimi gözyaşı döker öldürürken
Kimi kılı kıpırdamadan
Çünkü herkes öldürür sevdiğini
Ama herkes öldürdü diye ölmez.
Sevdiklerini öldürenleri lise yıllarımdan beri izlerim. Okulda sıra arkadaşına bunu yapanı gördüm. İnsan kankasına nasıl ihanet eder, diye hayret ederken, rastlantı bu ya, aynı dönemde bu şiirle tanıştım. Belki de çocukluk masumiyetimi, insanoğlunun en karanlık köşesini aydınlatan bu satırlar yüzünden kaybetmiş olabilirim.
Son satırı ‘Ama herkes öldürdü diye ölmez.’ beni hep düşündürmüştür. Öldürdü diye ölmez tabii ama hayatı değişir. Bakmayın bunların pırıltılı görünümlerine, biraz konuşursanız ve bir süre izlerseniz, nasıl kıvrandıklarını belki hissedebilirsiniz.
Merhameti kıt olanlar yavaş yavaş ölürler. Hele sevdiklerine kıyabilenler. Uzun ömürlü olduklarına aldanmayın, ayakta çürümektedirler, merhameti kıt olanlar. İnanın bana.
